Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Dinsdag de 25ste januari 2022 gaan de deuren van de Brasserie weer open. 

Le rideau est tombé. La bête de scène est morte. En s'en allant, Johnny a emporté la folle jeunesse de toute une génération, celle du rock'n-roll, la première qui a ouvert sa gueule... pour dire non à l'autorité des parents et de la société, et oui à la liberté, quelle qu'elle soit. Une génération de têtes brulées, de loubards à moto, de chevelus grattant la guitare le soir sur la plage. Tous ces jeunes se réveillent aujourd'hui vieux, car Johnny n'est plus. En France un monstre sacré, bien souvent, à l'étranger 'the greatest rock star you never knew', Johnny a incarné pendant des décennies le besoin d'aventure et de révolte de millions de ses compatriotes. Grand fumeur et buveur invétéré, atteint d'un cancer du poumon, il a chanté et joué comme acteur jusqu'au dernier moment. Le cow-boy est mort les pieds dans les étriers. Pour ceux qui veulent pour un moment se (re)plonger dans l'ambiance électrique de ses concerts, voici un de ses morceaux de bravoure en ayant choqué plus d'un et fait sourire quelques autres: 'Que je t'aime!'
Mais aujourd'hui, personne ne sourit plus.
NL/
Het feest is afgelopen. Het podiumbeest net gestorven. In zijn aftocht heeft Johnny de dolle jeugd van een hele generatie meegenomen, de generatie van de rock' n-roll, de eerste die zijn bek opendeed... om nee te zeggen tegen de autoriteit van ouders en maatschappij en ja tegen de vrijheid, what it may be... Een generatie van heethoofden, motorraces, jongeren met lange haren die 's nachts op het strand speelden op de gitaar. Al deze jongeren worden vandaag oud wakker, omdat Johnny er niet langer is. In Frankrijk was hij een 'monstre sacré', terwijl hij in het buitenland vaak 'the greatest rock star you never knew' genoemd werd. Johnny belichaamde tientallen jaren lang de behoefte aan opstand en avontuur van miljoenen van zijn landgenoten. Kettingroker en verstokte drinker, kreeg hij longkanker, maar zong en acteerde toch tot het laatste moment. De cowboy stierf met zijn voeten in de stijgbeugels. Voor degenen die zich even in de elektrische sfeer van zijn concerten (weer) willen onderdompelen, ziehier een van zijn bekendste nummers, dat velen geschokt heeft en een paar anderen laten glimlachen: 'Que je t'aime!'
Vandaag lacht niemand meer.

Weergaven: 2782

Rubrieken,

(klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek)

20171206, Cursussen en Opleidingen, Kunst en Cultuur

Reactie van Augusta op 10 December 2017 op 18.14

@ Zip, het ontbreekt niet aan argumenten!
Mijn betoog ging echter over het calvinisme en Franse cultuur waarvan de denklijnen zich niet kruisen.
In dit geval het overdreven vinden van het handelen van een groep mensen in gegeven omstandigheden.
De invloed van de media buiten beschouwing gelaten. Maar nu je het erover hebt…
Ze weten hoe de aandacht van het “volk” te trekken.
De carrière van Johnny spreekt voor het gros veel meer aan dan de literatuur van Jean d’O.
Logisch dat de media dus aan Johnny de voorrang geven. De onderliggende motivatie daarvoor is toch money in de kassa? Geen enkele sociaal of humanitair gevoel ligt daarvoor aan de grondslag.

De media fungeren als een doorgeefluik tussen het volk en de politiek, die daar ook dankbaar gebruik van maken. Zoals ook Melenchon, Poutou en Charlie, die nota bene zelf een communicatiemiddel is en ook graag wil overleven.
Mélenchon zei op 04/04/2017 : « Il y a dans ce pays 23 millions d’ouvriers et de salariés qui devraient se retrouver dans un homme comme moi. Ils ne le font pas. Qu’est-ce que je fais ? J’essaie de convaincre ».
Tja, dan heeft hij m.i. nu de plank flink misgeslagen bij een heleboel Johnny-fans onder die 23 miljoen.
En Macron de plank raak...

Heeft de ceremonie betrekking op “ons” en “identiteit” ?
M.i. heeft het betrekking op oprechte droefheid bij een categorie mensen, uitgebuit door media die dat vergelden en politici die daar op hun beurt ook weer een slaatje uit slaan.
Ongeacht of ze links of rechts zijn.

Zoals bekend staat het een ieder vrij om te kijken of om de knop van de buis om te draaien.
Niet kijken voorkomt onnodig (ver)oordelen. En ook niet alle onderwerpen zijn keer op keer te verdraaien naar de politiek...

Reactie van Lucas Roos op 11 December 2017 op 10.49

Ik was in 1963/1964 een fan van (bijna) het eerste uur. Stapels singletjes en één elpee (arme tiener van 13). Vlak vóór The Beatles begin 1964 opkwamen en er een heel nieuw tijdperk in de popmuziek begon, was er een periode dat Johnny ook in Nederland heel populair was met diverse hits. Kijk maar eens naar de historisch opnames van zijn enige grote concert in NL van 31 maart 1963 in het Concertgebouw in Amsterdam, destijds uitgezonden door – naar ik meen – de VPRO. (Later is hij trouwens wel vaker gaan optreden in NL, samen met Anneke Grönloh.)

Zie de eerste 40 minuten van:
 https://www.youtube.com/watch?v=mCcQ_SpEmWE&t=1325s

Wat kanttekeningen:
- Helaas staan op deze (Franse) compilatie niet de reacties die de VPRO vroeg aan de toeschouwers bij het verlaten van de bijna afgebroken concertzaal (die daarna ook jarenlang niet meer voor popconcerten werd gebruikt). Onder de geïnterviewde toeschouwers was ook ene Herman Stok (wie kent hem nog, Top of Flop, Tijd voor Teenagers) die het allemaal volstrekt verwerpelijk vond.
- Je kunt hier zien dat Johnny ook nummers in het Engels zong wat hij trouwens bij optredens steeds is blijven doen. Je ziet de zaal loskomen in die 40 minuten.
- Ook heel leuk zijn die zaalwachten! Die lopen gewoon tussen de muzikanten door en proberen de twistende massa bij Johnny weg te houden. Ze weten duidelijk niet wat hun overkomt! Normaal hadden ze natuurlijk een beschaafd Beethoven-publiek onder hun hoede dat braaf bleef zitten.
- Wat ook opvalt, is dat het publiek er keurig uitziet en zich in het begin rustig houdt. Jongens met voorzichtige vetkuiven en keurige jasjes en dasjes. De meisjes met keurige jurkjes onder hun permanenten met haarlak. De gillende bakvissen van 13 jaar met hun steile lange haren kwamen pas later in beeld bij de Beatles.
- Duidelijk is dat de vergelijking met André Hazes die in sommige media werd gemaakt nergens op slaat. Johnny zijn voorbeeld was duidelijk meer Elvis, vooral in de eerste jaren.
- De top voor mij is de uitvoering van Tes Tendres Années: kippenvel. In Nederland is het nummer later helaas door Willeke Alberti uitgebracht in een wat mij betreft banale versie (Spiegelbeeld).

 

Reactie van sylvainlelarge@gmail.com op 11 December 2017 op 11.07

Merci, @Lucas Roos!

Reactie van Lucas Roos op 11 December 2017 op 11.16

@John, ja prachtig, bedankt. In 2015 ben ik in Beaune in de bioscoop wezen kijken naar het live-concert in Brussel ('rester vivant'-tour, gezien de titel denk ik dat de kanker zich toen al had geopenbaard). Ik heb toen ook die gitarist met de krullebol (Yarol Poupaud) aan het werk gezien naast Johnny. Fenomenaal! Van een kwaliteit die zich kan meten met de beste Angelsaksische gitaargrootheden!

Reactie van Lucas Roos op 11 December 2017 op 11.46

@Sylvain : avec plaisir! Ik stel je berichten erg op prijs.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GRAND MERCI !!

SPONSOR | ENTREPRISE

Gebeurtenissen

© 2022   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden