De berichten van Wim van Teeffelen (179)

Op onze kaas road-trip zijn we al door veel dorpen gekomen, waar helemaal niets gebeurt, waar de stilte door de straten klotst. Maar we kennen allemaal van die dorpen in Frankrijk, die bekend staan om hun kasteel, of hun kathedraal of hun strand. Roquefort-sur-Soulzon is ook zo’n bekend dorp, maar die dankt zijn naam aan iets heel anders: een kaas. Dit kleine dorp in de Aveyron, met nog geen 600 inwoners, staat al generaties lang in de schijnwerpers van fijnproevers, dagjesmensen en…

Op onze kaasreis van negen weken door Frankrijk, hebben we in de tweede week Touraine aan gedaan. Dat was dus de hele week geitenkaasjes proeven.

Twee opvallende observaties:

Een ervaren kaasmaakster in Sainte-Maure-de-Touraine (één van de vijf AOP kazen in de Touraine) merkte op dat al die verschillende geitenkaasjes in de regio op dezelfde manier worden gemaakt met geitenmelk van geiten die grazen in nagenoeg dezelfde velden. Er zijn, vinden wij, teveel AOP kaasjes in de…

Pont-l’Évêque is meer bekend door de kaas met die naam, die overal in Europa, en daarbuiten, wordt verkocht dan door het Normandische dorp met die naam. Pont-l’Évêque is één van de 46 Franse AOP-kazen, één van de 365 kazen die Frankrijk rijk is (aldus Charles de Gaulle), één van de 400 tot 500 verschillende kazen die Frankrijk vandaag de dag produceert.

Maar een handvol…

Jazeker, 'road-trip' is inmiddels een Frans woord, ik kom hem overal tegen! En wij gaan een Franse road-trip maken!

‘Maar jullie hadden Frankrijk toch de rug toegekeerd?’

‘Ja en nee. Na 19 jaar werken aan de achterkant van Frankrijk (waar de bureaucraten, de vele overheidsorganisaties, de niet altijd even betrouwbare makelaars en vele andere schimmige figuren en organisaties zich ophouden), waren we voor anderhalf jaar wel even klaar met Frankrijk. Maar het blijft kriebelen…dus…

Nieuwe on-line banken zijn snel in opkomst in Frankrijk en daar is een goede reden voor! De bestaande grootbanken zijn duur, bureaucratisch en slecht in service. Dat is althans de mening van het overgrote deel van de Nederlanders die zich hebben gevestigd in Frankrijk en die we in de loop der jaren hebben gesproken. Berucht is natuurlijk het voorbeeld van vestigingen van de Credit Agricole op het platteland, waar je pas geld naar het buitenland mag overmaken na toestemming van de directeur…

Tenzij de tijden echt veranderd zijn, emigreren er nog steeds zo’n 1000 Nederlandse families (stellen en gezinnen) naar Frankrijk, elk jaar. Verreweg de meesten op basis van een Franse koopwoning. Daarnaast worden zo’n 1500 Franse woningen per jaar gekocht door Nederlanders (dit zijn cijfers van voor corona, en ik hou de statistieken niet meer bij, dus ik kan niet garanderen dat dit nog klopt). Dat betekent dat zo’n 2500 Frans huizen door Nederlanders worden gekocht per jaar (en worden er…

Ik schreef dit blogje eerder, op 15 augustus vorig jaar. Maria Tenhemelopneming weet ik nog uit mijn Katholieke opvoeding, oftewel Assumption in het Frans. Alweer een Franse feestdag. Een van de 11 officiële feestdagen op de Franse kalender en nee, ze zijn niet mooi verdeeld over het kalenderjaar. In mei heb je bv op 1 mei de Dag van de Arbeid (La Fête du Travail), op 8 mei Bevrijdingsdag (Victoire) en meestal Hemelvaartdag (Ascension, in 2026 op 14 mei). Drie vakantiedagen binnen een halve…

Bijna twintig jaar lang hebben we gewerkt aan de ‘achterkant’ van Frankrijk: de voor een gewone bezoeker onzichtbare kant van Frankrijk, een kant die je niet ziet of voelt als je over de péage in de richting van Spanje scheurt, of als je over de nationale van dorpje naar dorpje rijdt, op tijd stoppend voor een plat du jour op dat leuke pleintje in de schaduw van de platanen op dat terrasje met wankele tafeltjes en blauwe stoeltjes of voor een pression in de ondergaande zon.

De…

La Société Civile Immobilière (SCI), wie kent hem nog ? Twintig tot dertig jaar geleden, toen de grote golf Nederlandse emigranten naar Frankrijk echt goed op gang was gekomen, waren er Nederlandse adviseurs die bij elke aankoop van Frans onroerend goed adviseerden om dat vooral te doen via een SCI. Helemaal duidelijk waarom dat zo nodig moest werd het nooit. Iets met erfrecht of zo, begrepen de meeste emigranten. Maar ze spraken te slecht Frans of kenden in elk geval de Franse wetten en…

Gedurende de bijna twintig jaar dat we Nederlanders en Vlamingen hebben geassisteerd bij hun emigratie naar Frankrijk, was voor onze klanten het starten of overnemen van een klein toeristisch bedrijf verreweg de populairste manier om in Frankrijk een inkomen te verwerven. Het ging dan om een kleine camping of hotelletje, gîtes of chambres d’hôtes. Sinds we ons bedrijf aan een nieuw team hebben overgedragen, is deze stroom emigranten, naar ik heb begrepen, gewoon doorgegaan, zo niet nog…

De stroom Nederlandse emigranten naar Frankrijk gaat gewoon door. Niet dat we de cijfers nog bijhouden, we hebben ons immers teruggetrokken uit de dagelijkse emigratieverhalen. De trend die wij vijf jaar geleden al zagen is alleen nog maar verstrekt: Elk jaar verkopen vele honderden Nederlanders hun Nederlandse huis en gebruiken de overwaarde om een huis te kopen op het Franse platteland. Bijna altijd zonder hypotheek. Niet alleen kunnen ze dan gaan wonen in het land van hun dromen, genieten…

Voor veel Nederlandse emigranten in Frankrijk is ‘het helemaal anders gaan doen’ vaak een belangrijke drijfveer. Niet alleen in een andere land gaan wonen (andere taal, andere cultuur, andere gewoontes), maar ook gelijk iets heel anders gaan doen. Iemand met een medisch beroep (waar heel veel vraag naar is op het Franse platteland) wil zijn beroep (met een zeker inkomen) niet meer uitoefenen maar kiest voor een toekomst als chambre d’hôtes-exploitant met een onzeker inkomen. Een goede…

Er is een mooie Amerikaanse levenswijsheid voor het leven na het pensioen: “Go go, slow go, no go”

In de eerste jaren na het pensioen is er nog van alles te doen, te moeten, te willen, reizen, kleinkinderen, vrijwilligerswerk of nog betaald werk. Dan komt er een periode dat de pensionado tot rust komt: er hoeft helemaal niet zo veel meer en tenslotte loopt het gewoon af: nergens meer heen.

Van de week hoorde ik het weer: “ik ben 67 jaar jong,” zei iemand. Weer zo iemand die…

Compromis: een keurig Frans woord, dat wij in het Nederlands ook gebruiken en volgens de geraadpleegde woordenboeken (Frans, Nederlands, Nederlands-Frans en Frans-Nederlands) is de betekenis in het Frans en in het Nederlands hetzelfde. Taalkundig kan dat misschien wel waar zijn, maar cultureel is er een heel groot verschil.

In het Nederlandse woord ‘compromis’ zit een vleug tevredenheid. Er was een conflict, we hebben erover gesproken en een oplossing bedacht, die voor beide partijen…

Er wonen ongeveer 35.000 Nederlanders in Frankrijk (een schatting gebaseerd op verschillende schattingen uit verschillende bronnen, want niemand schijnt het zeker te weten). Jaarlijks komen er minstens 1000 Nederlandse gezinnen bij, die naar Frankrijk emigreren. Naar schatting 50% van die emigranten is binnen drie jaar terug in Nederland, een ervaring rijker, vaak een illusie armer. Van de overige 500 gezinnen is na 7 jaar nog eens de helft terug in Nederland, dus emigratie naar Frankrijk is…

Er was eens een Nederlandse koper van een huis in Frankrijk. Dat liep via een Duitse dame, die makelaar was in Frankrijk en optrad namens de verkoper. Dat kwam goed uit, want deze koper sprak weinig Frans en heel goed Duits, dus de communicatie was geen probleem.

We kregen een reeks e-mails in het Duits toegestuurd maar wij vertrouwden niet meer zo op ons middelbare school-Duits, dus maar eens gebeld. Gelukkig bleek mevrouw de makelaar ook goed Frans te spreken. Sterker nog,…

Zeker tien jaar geleden (ik heb helaas geen exacte referentie meer, maar heb dit altijd onthouden) is er door een groot internationaal taleninstituut een onderzoek gedaan naar de wijze van converseren en de verschillen daarin tussen enkele Europese volkeren.. Dit is wat ik me ervan herinner:

Finnen: persoon A zegt iets. Dan valt er een stilte. Dan zegt persoon B iets en valt er een stilte. Dan zegt persoon A weer wat en weer is het even stil.

Nederlanders; persoon A zegt wat,…

Een paar jaar geleden zaten we op een terras op de Place de la Répiblique, in onze voormalige woonplaats Orange (84).

Op het tafeltje naast ons lagen vier mobile telefoons en daaromheen zaten vier jonge mannen, twintigers, schatten we, druk te discussiëren. Eén van de telefoons rinkelde en de eigenaar nam zichtbaar verstoord op. Hij luisterde even, zei toen: ‘J’peux pas te parler, J’suis posey avec mes bros à la Place Rep en train de chiller’ en gooide de telefoon weer op…

We waren lang in de Verenigde Staten het afgelopen jaar en als je daarheen gaat met twintig plus jaar aan Franse culinaire woordenschat, dan is dat even wennen.

Neem nou een bezoek aan een typisch Amerikaanse restaurant, wat natuurlijk begint met het openslaan van het menu. Waar je groots de entrees toelachen. Vooruit, we zien het ontbrekende accent even over het hoofd, maar dit betreft niet de voorgerechten, zoals je zou verwachten, maar dit zijn de hoofdgerechten. Dus is de vraag…

Franse boekhouders, een eindeloos gespreksonderwerp onder Nederlandse ondernemers in Frankrijk. En meestal heeft een dergelijk gesprek een niet-positieve ondertoon. Ligt dat aan de kwaliteit van de Franse boekhouder? Nee, meestal niet, de opleiding voor comptable (boekhouder) en zeker voor expert comptable (accountant) is zwaar en ligt in Frankrijk zeker niet onder de internationale norm. Franse boekhouders zijn  professioneel en houden zich natuurlijk aan de Franse richtlijnen voor…