Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Onze kapper in Orange heet Nadine. Ze doet dames en heren, maar vooral heren. Heren komen staren naar Nadine, terwijl ze haar ballet opvoert met kam en schaar, lichtvoetig rond de stoel danst en mannen het hoofd op hol brengt. Ik laat me graag knippen door Nadine.

Zodra ik zit, begint ze te praten, zoals altijd. Over ditjes en datjes. Als ze klaar is met knippen en het scheermes tevoorschijn haalt voor het nekscheren zegt ze plotseling, zonder aanleiding:
‘Daniel is vertrokken!’
‘Daniel was ....uw partner?’ vraag ik aarzelend, zonder mijn hoofd te bewegen. Dat is echt een heel scherp scheermes. ‘En hij heeft u verlaten?’
‘Nee, zo is het niet,’ Nadine houdt even op met scheren en wordt heel vertrouwelijk.
‘Ik ben blij dat hij eindelijk is opgerot,’ fluistert ze.
Ik antwoord niet, maar ze ziet mijn verbaasde gezicht in de spiegel.
‘Ik was hem gewoon zat. Daniel is zo dodelijk saai. Er gebeurde nooit wat. Ik ben nu vierendertig. Vier-en-dértig!’ Ze kijkt me aan met een gezicht alsof ze nog maar drie maanden te leven heeft.
‘Mijn leven is bijna voorbij. Ik hield het gewoon niet meer uit met hem. Ik wil iets meemaken, voordat ik echt oud ben.’
‘Maar wat wilt u dan…?’ vraag ik.
‘Avonturen,’ zegt ze triomfantelijk. ‘Er is toch veel meer te beleven in de wereld, dan een saaimans thuis op de bank.’
‘Ja, u kunt wel van alles willen, maar wat heeft u de wereld dan te bieden?’ Op het moment dat ik het zeg, heb ik al spijt. Ja, ik weet het, ik ben niet altijd even tactisch.
‘Tieten,’ zegt ze nogal hard, terwijl ze zich opricht, haar T-shirt strak over haar borsten trekt en ze fier vooruit steekt. Nog verder vooruit dan normaal, want normaal zijn ze al niet te missen.
‘Shhhhtt,’ zeg ik, ‘moet de hele zaal ons horen? Ik merk op dat ze andere keren nog al eens heeft geklaagd over haar te grote borsten en over rugpijn en slechtzittende beha’s en dat nu ineens haar borsten de toegang tot avonturen moeten bieden?
En op dat moment zie ik hem aankomen via mijn spiegel, van achter uit de kapsalon. Slank in een precies goed gesneden pak en dure schoenen. Een zakenman uit de grote stad. Flink overdressed voor ons provinciestadje, een player, een swinger of net gescheiden, te-druk-voor-een-relatie-maar-wel-in-voor-een-leuke-avond. Zo’n type dus.
De paar passen die hem nog resten naar onze kappersstoel zijn genoeg om haar zijn gespierde, verende tred te laten bewonderen.
‘Mevrouw, sta mij toe om mij aan u voor te stellen,’ slijmt hij.
Jean nogwat. Ik versta zijn achternaam niet.
Nadine doet enigszins uit de hoogte. ‘Aangenaam, meneer, als u een vraag heeft wilt u die dan bij de receptie stellen, ik ben bezig met een klant.’
‘Ha’ denk ik. ‘Ze is lekker bezig met mij!’
Maar Jean blijft staan. Ik zie dat hij grote moeite heeft om Nadine recht aan te kijken en zijn blik niet dertig centimeter naar beneden te laten afdalen. Ik zie ook dat Nadine stiekem haar T-shirt extra ver naar beneden trekt, wat voorover buigt en haar bovenarmen een stukje dichter bij elkaar brengt om met twee handen een lik gel in mijn haar te smeren. Maar dat alles leek vooral bedoeld voor Jean.
Vijftien seconden en een paar fluffende handbewegingen later, verwijdert ze met een zwierig gebaar de kapmantel en met een ‘Tot de volgende keer’ en een van haar betoverende glimlachen laat ze weten dat ze helemaal klaar is met mij.
Als ik bij de receptie sta af te rekenen, zie ik haar lachend en flirtend met Jean staan praten, een hand vertrouwelijk op zijn arm.

Zeven weken later ben ik terug. Nadine is bezig, maar natuurlijk wacht ik op haar. Ik voeg mij bij de wachtende heren die staren.
Iets aan haar is veranderd. Het is niet haar kapsel, dat was elke maand al anders, andere kleur, andere coup. Niet haar mooie glimlacht, hooguit nog wat meer betoverend. Maar wat dan?
Ik kan nogal direct zijn, dus als ik zit, met een kapmantel om, het haar gewassen, de bril af, vraag ik het haar:
‘Nadine, wat is er met u? U bent…anders vandaag.’
‘O ja,’ straalt ze, ‘kunt u het zien?’
‘Ik weet niet,’ twijfel ik. ‘Ik zie iets, maar weet niet precies wat…’
‘O, maar ik weet het nog goed,’ zegt ze vrolijk: ‘U was erbij, toen u de vorige keer hier was. Toen heb ik hem ontmoet. Jean, de Parijzenaar. U weet wel, die man die toen in de zaak was, brede kaak, regelmatige gezichtscontouren, veel te regelmatig. Gebruind, een stoppelbaardje dat toch al knappe mannen zo onweerstaanbaar maakt. Je mag niemand op zijn uiterlijk beoordelen, maar dat doe je toch. Een foute man. Een typisch hele foute man. Maar hij had van die sprankelende bruine ogen. Dat dan weer wel. Het heeft maar een paar dagen geduurd, maar wat een avontuur…! Wilt u het horen?’
Ik zit in de stoel en zij maakt knippende bewegingen met een scherpe schaar, minder dan een centimeter van mijn rechteroor. Natuurlijk wil ik het horen. Wat kan ik anders?
‘Hij heeft me meegenomen op een zakenreisje naar Monaco,’ zegt ze triomfantelijk. ‘Toen heeft hij me alles verteld over zijn zakensuccessen. Natuurlijk alleen bedoeld om indruk op mij te maken. Maar het werkte! En hij schepte nogal op over de stoelen met Argentijns rundleer in zijn nieuwe auto, maar ik weet zeker dat ik met mijn blote dijen op een plakkerig soort kunstleer heb gezeten toen we naar Monaco reden.’
Ik kan de blote dijen ter plekke inspecteren via de spiegel, want Nadine draagt vandaag een minirok.
‘Maar verder…..dat strakke, atletische lichaam…en die handen die me hmmmm...’
Niet meer woorden nodig. Ik begrijp wat ze bedoelt.
‘En wat bewoog hij zich gemakkelijk in dat milieu in Monaco. En hij betaalde alles!’
‘En wat wilde hij daar allemaal voor terug hebben….?,’ vroeg ik.
‘Mijn tieten. Kent u de uitdrukking: Il y a du monde sur le balcon?’ vraagt ze via de spiegel. Ik ben ten slotte maar een buitenlander, je weet nooit of die zo’n uitdrukking kent. Ik knik. Bedoeld ter bevestiging van mijn kennis van de uitdrukking, maar ook als aanmoediging om verder te vertellen.
‘Nou, Jean lustte daar wel pap van! Drie dagen lang! Maar de eerste avond in Monaco, na een laat diner en een nog later bezoek aan het Casino wilde ik nog even lekker tegen hem aanknuffelen, maar hij sliep al, nog half aangekleed.’
Het klonk niet teleurgesteld, eerder spottend.
‘Na het ontbijt moest hij zich haasten voor zijn afspraak. Voor hij vertrok gaf hij me zijn creditkaart en pincode. “Koop daarmee maar een mooie jurk voor vanavond,” zei hij. “Graag bloter van boven en korter van onder, dan wat je gisteren aanhad.” Alleen al vanwege die opmerking heb ik goed gebruik gemaakt van die creditkaart. In de hal van het hotel had ik de Valentino-winkel al gespot, waar de jurkjes begonnen bij 800 €.’
‘Nou, nou, wat een belevenis,’ zeg ik beleefd. Ik weet niet zeker of ik dit allemaal wil horen.

‘Pas een maand later had ik weer contact met hem. We begrepen toch alle twee wat dit petite aventure betekende, zei hij. Hij was op dat moment weer in Monaco en ik zei dat ik er toevallig ook was. Hij wilde natuurlijk weten wat ik daar deed en ik zei dat ik er was met mijn collega Aurélie.’ Ze wijst vaag in de richting van de toonbank naast de voordeur van de kapsalon.
Ik kijk naar de receptie. Is dat hetzelfde meisje als de vorige keer? Zou dat Aurélie zijn? Ik weet het niet.
‘Dus toen nodigde hij Aurélie en mij uit om met hem te lunchen in Restaurant l’Hirondelle.’
Nadine is klaar met knippen, scheren en gellen. ‘Wilt u de rest nog horen,’ vraagt ze, terwijl ze de kapmantel weghaalt.
‘Ja natuurlijk,’ zeg ik
‘Twee uur zijn Aurélie en ik bezig geweest om onszelf op te tutten. Ik had een hooggesloten zeegroen zijden jurkje aan en ik had Aurélie gevraagd om zijn blik af te leiden. Dat ging ze doen met een diep-uitgesneden zwarte snollenjurk. Knap ordinair. Ik vroeg of haar tieten niet wat bloter of wat hoger konden en ze sjorde aan haar beha en propte er papieren zakdoekjes in. Haar borsten rolden er zowat uit! Man, wat hebben we gelachen!’
OK, nu wordt het gênant. Wil ik alles weten van de borsten van Aurélie?
‘We zaten al in het restaurant toen Jean binnen stapte. Hij gunde me nauwelijks een blik, want de zakdoekjes van Aurélie hadden veel succes. Na het hoofdgerecht gingen Aurélie en ik samen naar het toilet en ze viel nogal uit. Ze vond Jean een enorme slijmbal en hij had het niet eens gezien.’
‘Wat niet gezien?’ vroeg ik. Ik kon het even niet meer volgen.
‘Ik heb Jean een envelop gegeven en hem laten weten dat du monde was verdwenen van het balkon. Met dank aan zijn creditkaart. In de envelop zat de eindafrekening van een Institut de Beauté in Monaco voor mijn borstverkleiningsoperatie. Ik heb hem uitgelegd dat ik zijn creditkaartgegevens en pin maar even had bewaard en dat ik dit on-line had betaald. Natuurlijk heb ik hem hartelijk bedankt.’
‘Mooi avontuur toch’ zegt ze glunderend terwijl we samen naar de receptie lopen. Nadine met de rest van haar borsten vooruit.

Wim

Weergaven: 2058

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20160805, Kunst en Cultuur

Reactie van Ada op 6 Augustus 2016 op 10.45

Leuke meid, die Nadine! Mooi verhaal Wim

Groet,

Reactie van Leon Speetjens op 6 Augustus 2016 op 11.01

Dag Wim, eindelijk ook wat sex in de tent.

Typisch frans verhaal met ook internationale trekjes. Wat zeg ik: eigenlijk een echt verhaal van vandaag dat zo in Le Figaro (de kapper!) kan.   Met ook nog een fraai Polar-effectje. En ook eindelijk wat minder droeve nostalgie....

Als nu de feministen je maar met rust laten, al zijn er ook de nodige met humor. Girls power: dus opgepast. Je wist dat en deed het toch: bravo man!

Ik weet nu waarom ik de verkeerde kapper heb! Ik moet ook een nieuwe, want de  mooie armeense dames die mij knippen gaan helaas sluiten. Na je verhaal weet ik een stuk beter waarop ik bij mijn keuze moet letten.

En als ik "haar" heb gevonden vertel ik haar natuurlijk meteen jouw verhaal! Dat lijkt me een prima test, maar dan moet ik wel even tevoren goed naar haar bovenbouw kijken! Anders knipt ze nog in mijn oor.

Waar is die kapsalon in Orange, want daar kom ik vaker in de buurt. En mijn oude haar hoeft niet zo vaak te worden gewied. Dus ik denk dat ik verder mijn knipwerk daar laat doen. Dus niet flauw doen en even een kleine aanwijzing geven. Dank alvast!

Groet en ga zo verder!

Een nieuwe rubriek wordt geboren in Nederlanders.fr ! Ik ga er niet in meedoen want mijn vrouw moet hier niks van hebben. Grapje!

Leon Speetjens, die nodig weer geknipt moet worden..

Reactie van Wim van Teeffelen op 6 Augustus 2016 op 11.25

@Leon: Dit is ze: Creations Nadine Marchand, 18 rue Notre Dame, Orange. En het verhaal is echt, al heb ik voor dramatisch effect mogelijk de salon wat groter beschreven dan hij in werkelijkheid is. Alleen Nadine en Aurélie, die alle twee knippen en even naar het accueil  lopen als er een nieuwe klant binnenkomt (een piepklein balietje, weggepropt in een hoekje bij de voordeur). En er loopt altijd wel een leerling-kapster rond, maar die mag niet veel meer dan haren wassen en krullen vegen. 

Wim

Reactie van Wim van Teeffelen op 6 Augustus 2016 op 11.30
PS: en vraag haar rustig of ze recent haar borsten heeft laten verkleinen. Maar doe dat op een tactisch juist moment, niet als ze met de schaar een centimeter is verwijderd van je rechter oor. Dan kan ik niet instaan voor de gevolgen.

Wim
Reactie van Leon Speetjens op 6 Augustus 2016 op 12.14

OK Wim ik ga het echt proberen in de Rue de Notre Dame, en hou je op de hoogte.

Tot mijn verbazing lees ik dat je veel minder verzon dan ik dacht. Behalve natuurlijk die bovenwijdte: dat moet je een beetje hebben aangezet.. Dus voor authenticiteit ook nog 8+. 

Onze feministen durven niet je hebt echt veel gezag! A real man. En dat advies van jou over die vraag over "petitisering" is gewoon trop mechant! Ik ben wel gek.. Maar als ze me toetakelt (met de schaar danwel...) dan kom ik me bij jou laten verbinden OK?

Ik keek net even in de spiegel en zag dat ik snel even naar de Vaucluse moet. Naar de stad met een fenomenale mistral ook. Mooi ook al is Bompard van het ex-FN dar nu al 20 jaar maire. Ik luisterde lang geleden naar een concert van Pink Floyd in het prachtige romeinse amfitheather. Een sprookje zeker ook akoestisch.

Dat mag nu niet meer van Bompard die houdt meer van Les Choralies, overigens ook prachtig. En jij weet natuurlijk ook dat HIJ dat museum over het ned. koningshuis deed opruimen, en de bibliotheek cleande op linkse boeken. Dat kostte hem een rechterlijk bevel tot herplaatsing en leverde enorm veel stemmen op. Tja de Vaucluse is groot FN-gebied al 40 jaar..

Maar zo n kapster dat moet ik echt gaan zien FN of geen FN. Mogelijk stemt ze dat ook als rechtgeaarde middenstander. Tegenover het ampfitheatre  dronk ik vele pastis in een bar van een ex-soldaat Legion etrangere. Duitser van origine. Spannende verhalen over Dien Bien Phoe zelfs: frans Indochine ooit..

En nu woont onder mij een algerijnse grijsaard zeer nette sympha man, waarmee ik vaker thé a la menthe drink. En hij vocht ook in Dien.. Kleine wereld als je maar oud genoeg wordt. 

Nog een laatste vraag wat is haar tarief?

Dat moet niet boven de 17 euro zitten hoor, want mijn armeense geeft me korting omdat ik ook niet van turken hou. (hollands grapje!). We spraken vaak over de genocide: op de verjaardag hangt hier aan de armeense cathedrale een enorm spandoek.. En wat daarop staat kan ik hier niet herhalen. Dat "mag" enkel hier omdat er 80.000 armeniers in Marseille wonen. 

Zo zie je maar weer wat die "Figaro's" kunnen aanrichten, zeker die met die tieten.

Groet en hou deze rubriek in stand. Voor de broodnodige variatie. En voor wat lekker zout in de dikke nostalgische pap..

Leon Speetjens

die gewoon een zwakje heeft voor ruige kapsters. Limburgse afwijking komt door al die roomse aflaten.. .

Reactie van Godfried Muhlenberg op 6 Augustus 2016 op 12.27
Gilmour was daar verleden jaar nog in het amphitheater, met of zonder toestemming van de FN ;)
Reactie van Wim van Teeffelen op 6 Augustus 2016 op 14.14

Nadine is niet ruig, maar wel een stevige persoonlijkheid, met mooie dijen.

En ze doet heren voor €17 per beurt. Knippen dan

Wim

Reactie van Pieter op 6 Augustus 2016 op 14.39

Maiquel (Murilo Benício) muda sua vida após pintar o cabelo de loiro e matar um cara (Foto: Divulgação)

Leuk verhaal. En nu we het toch over films hebben: Hier is er nog één.

Reactie van Lucie Schagen op 6 Augustus 2016 op 17.14

Ik kende de uitdrukking als:"tout le monde sur le balcon"

Reactie van Lena op 6 Augustus 2016 op 17.54
Prachtig verhaal Wim! Nadine lust ze rauw, die mannetjesputters.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GA DIRECT NAAR:

ENTREPRISE | SPONSORS

© 2022   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden