Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

     

||  PLAATS BERICHT  ||  PLAATS ADVERTENTIE   ||  LIFTCENTRALE ||

Na een lange werkdag lopen we naar de Place de la République, even ontspannen bij een biertje in de avondzon. Als we beiden achter een pression zitten wordt de rust op ons terras verstoord door een groepje luidruchtige jongeren die neerstrijken aan het tafeltje naast ons. We deinzen wat terug, niet zozeer voor het gezelschap of de luidruchtigheid, maar voor de sigarettenrook die ongetwijfeld zo zal komen. Dit is Frankrijk. Veel rokers op terrassen. 

Maar geen sigaretten in zicht en onwillekeurig luisteren we met een half oor naar de uitwisselingen aan het tafeltje naast ons. We missen natuurlijk de achtergrondkennis, maar uit alles blijkt dat het een groepje vrienden van vroeger is, we horen wat verwijzingen naar het Lycee. Het meisje zegt niks. Ze is met één van de vier jongens en ze kan haar handen niet van hem afhouden. Hij probeert mee te doen met de brallerige grootspraak, zo typische voor jonge twintigers, maar haar aanwezigheid hindert hem. Ze wordt volledig genegeerd door zijn drie vrienden.

Naast vier biertjes en één cola (de hare) liggen vier mobiele telefoons op tafel (de hare niet). Een ervan rinkelt en de eigenaar neemt zichtbaar verstoord op, ze waren net in een lekkere discussie.
Hij luistert even en zegt dan: ‘J’peux pas te parler, J’suis posey avec mes bros à la Place Rep en train de chiller’ en gooit de telefoon weer op tafel.
Hij ziet mij lachen en zegt: ‘Quoi?’
Ik leg hem uiterst beleefd uit dat ik natuurlijk niet hun gesprek zit te volgen, maar dat ik niet kon helpen te horen wat hij daarnet in zijn telefoon riep. Ik leg hem uit dat dat wel erg veel Franglais was.
‘Hoezo?’
‘Drie woorden in één zin komen uit het Engels: posey, bros en chiller,’
Enigszins opschepperig roepen drie van de vier door elkaar dat ze heel goed Engels spreken, de vierde kan niet meedoen omdat hij juist op dat moment gezoend wordt. Vol op de bek.
Ik ga dus verder in het Engels en vraag: ‘Doen jullie dat bewust: Engelse termen door je Frans gooien, of dat iets van jongerentaal?’
Hun Engels is niet goed genoeg om dat in één keer te verstaan, dus ik herhaal mijn vraag langzaam en duidelijk articulerend. En ze weten een conversatie in het Engels vol te houden, maar dat is dan weer een Engels met erg veel Franse woorden, of ik moet eigenlijk zeggen, op zijn Frans uitgesproken woorden. Ik heb moeite om ze te volgen. En na nog wat meer uitwisselingen constateer ik dat we nu toch een aardig Franglais-gesprekje hebben gehad. De woedende blikken van het meisje vertellen me dat het hoog tijd is om me met mijn eigen pression, maar nog veel belangrijker, met mijn eigen zaken te gaan bezig houden.

Maar na een hele korte pauze wil de telefoonbeantwoorder weten waar wij vandaan komen. Als ik ons land noem wil hij weten of we toeristen zijn.
‘Nee,’ zeg ik, ‘we hebben hier een bedrijf sur Orange’.
Grote verbazing rond de tafel (behalve bij het meisje, haar gezicht ligt in zijn nek, haar hand beweegt op en neer over zijn bovenbeen). Iemand uit Nederland komt hier naar toe om een bedrijf te beginnen?
‘Maar natuurlijk. Waarom niet? Kijk naar de ondergaande zon, het is heel agréable in Orange!’
Wat dat dan voor bedrijf is, dat van ons, willen ze weten. Ik leg uit wat we doen en nog meer verbazing: Meerdere Nederlanders die naar Frankrijk komen om een bedrijf te beginnen? Dat is toch werkelijk niet te geloven!
Ik verbaas me over hun verbazing. Een van de jongens, de meest praterige, legt het uit. Hij wijst de cirkel rond:
‘Wij willen allemaal weg. Weg uit Frankrijk.’
‘Je bedoelt dat jullie een tijdje naar het buitenland willen, voor een stage of zo?’
‘Nee, we willen allemaal weg. Definitief.’
Het meisje kijkt haar vriendje aan. In shock. Hij kijkt verontschuldigend weg, maar zegt niks. Ik ben ook gechoqueerd, ik heb eigenlijk nog nooit een Fransman ontmoet die definitief weg wil uit Frankrijk (behalve op St Pierre & Miquelon, maar dat is een heel ander verhaal).
‘Alle jonge Franse willen weg,’ zegt degene met het meeste bravoure.
‘Waarheen dan?’
‘Ik wil naar Engeland.’ zegt de prater.’ Naar Portugal,’ zegt de tweede. ‘Naar Amerika,’ zegt nummer drie.

Ze vertellen dat ze vrienden zijn van het Lycee Professionnelle en dat ze twee jaar geleden zijn afgestudeerd. Ze waren naar Orange gekomen vanwege het ‘After Bac’-feest vanavond. Om weer oude studiematen te ontmoeten. Ik vraag me af of nummer vier het feest wel gaat halen, of dat-ie tevoren al een kamer zal nemen. Als het aan haar ligt zeker.

Ze hebben geen van drieën een baan (van nummer vier krijg ik niks te horen, mogelijk heeft hij nog weinig verteld tegen zijn plakkerige vriendin). Een werkt mee op het makelaarskantoor van zijn vader in Avignon. Hij doet alle IT-zaken, beantwoordt e-mail, maakt foto’s inclusief fotoshop en plaats advertenties door naar andere sites. Als ik opmerk dat dat best afwisselend werk lijkt, zegt hij dat het werk prima is, hij kan het goed vinden met zijn vader, maar hij ziet hoe zijn vader keihard moet werken en nauwelijks het hoofd boven water kan houden. Hij krijgt geen salaris, meer dan een zakcentje zit er niet in en hij woont dan ook nog thuis. Hij heeft bij andere makelaars gesolliciteerd en bij reclamebureaus, maar niemand neemt mensen aan. De huizenmarkt is al jaren slecht, zegt hij, Frankrijk stagneert. Hij wil naar Portugal, hij kent het van vakanties. Zijn ouders denken er ook over als zijn jongste zusje het huis uit is. Daar samen een makelaarskantoor beginnen. Er zijn duizenden Fransen die naar Portugal willen emigreren, beweert hij. Prima markt!
‘Zijn er veel Nederlanders die naar Portugal emigreren?
Ik geef toe dat ik dat niet weet.

Ik kijk zijn buurman aan. ‘En jij, waarom Engeland?’
‘Nee…Londen!’
‘Waarom Londen?’
‘Nou daar is het ‘appening’ zegt hij en hij kijkt me enigszins neerbuigend aan. Ik zie hem denken: Nou deze man weet ook niks.
‘En de Brexit dan?’
Ze halen hun schouders op en maken wegwerp-gebaren. Geen enkele belangstelling in de Brexit, maak ik daar uit op.
‘Wat wil je daar dan gaan doen?
Hij weet het precies: apps ontwikkelen, ze testen en dan in de markt zetten. En daarmee veel geld verdienen.
‘Hier in Frankrijk kan niks,’ voegt hij er nog aan toe.
‘Wat doe je dan?
Hij blijkt een vrijwillige, onbetaalde stage te doen voor een IT-bedrijf in Aix-en-Provence. Lullige klusjes opknappen voor een van de programmeurs, een Fransman. Hij krijgt absoluut geen ruimte om iets creatiefs te doen.
‘Zo begin je nu eenmaal in je carrière,’ probeer ik nog, maar daar reageert hij nogal fel op. Hij heeft ook Engelse collega’s en die waren het allemaal zat. Ze willen allemaal zo snel mogelijk terug naar Londen, want daar was het ‘appening.
‘En wat doe jij’ vraag ik aan zijn buurman. Hij blijkt twee korte CDD-contractjes te hebben gehad, en kan sindsdien geen baan vinden. Hij hangt wat rond en solliciteert wel eens. Hij is de meest filosofische van het stel. Hij legt uit wat er gaande is:
‘Op school leren we alleen nog maar dat Frankrijk schuld heeft. Schuld aan het begin van de Vietnam-oorlog, schuld aan de hele toestand met de Maghrebains momenteel, vanwege de Algerijnse oorlog.’
En er zijn veel Maghrebains in Frankrijk, zegt hij, veel te veel en er komen er nog veel meer. In de klas horen die dat Frankrijk fout zat, thuis worden ze op handen gedragen door hun moeder en hun zussen en dan voelen ze zich hele wat en gaan ze eisen stellen. Frankrijk heeft iets goed te maken, dus willen ze niet gezamenlijk douchen na het sporten. Ze eisen een eigen afstudeerfeest zonder drank. Tijdens de Ramadan komen ze gewoon naar school wanneer ze zin hebben en ze gaan weg als ze willen, want ja ze voelen zich slap. En al die leerkrachten laten dat allemaal toe. En dat moet allemaal betaald worden door de staat en daarom zijn de belastingen zo hoog hier en daarom is er voor niemand werk meer.
‘Mijn ouders, die waren nog trots op Frankrijk, nou ik schaam me ervoor!’
Hij zegt nog veel meer en hij herhaalt veel. Hij maakt zich zichtbaar boos.
‘En ze vallen homo’s lastig.’
‘Ben je zelf homo?’, vraag ik.
Hij schrikt van mijn vraag. Ja, ik kan nogal direct zijn. Voor de tweede maal kijkt het meisje mij boos aan.
Klaarblijkelijk ziet hij aan mijn gezicht dat ik niets kwaads in zins heb en dan breekt een lach door: ‘Aaaah Amsterdam!’ In dat ene woord lijkt hij een tolerante wereld te ontwaren die in Frankrijk niet bestaat.
‘En jullie willen echt definitief weg?’
Bevestiging alom.
‘Op wie hebben jullie gestemd, de laatste keer?’ wil ik nog weten.
‘Hollande,’ roepen ze in koor.

Ze verzamelen geld en het meisje wordt erop uit gestuurd om te gaan afrekenen. Dat doet ze met grote tegenzin. Als ze opstaan legt onze homo een arm om het vriendje van het meisje en fluistert wat in zijn oor. Voor het eerst zie ik hem lachen.
Ze vertrekken in de richting van Place Clemenceau, waar het feest zo gaat beginnen. Het meisje op een holletje erachteraan, maar haar hakken zijn te hoog. Wat een holletje had moeten zijn wordt een waggeltje.

Wim

Weergaven: 4134

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20160724, Kunst en Cultuur

Reactie van Wim van Teeffelen op 26 Juli 2016 op 12.12

Gebasseerd op 12 jaar werken voor Nederlandse emigranten naar Frankrijk heb ik daar wel een  goed idee over: Nederlanders vertrekken naar Frankrijk vanwege rust, ruimte en uitzicht, wat in Nederland niet meer te krijgen is (naar de mening van emigranten) en in Frankrijk wel. Een kleine minderheid van de Nederlanders komt naar Frankrijk vanwege de cultuur, de historie en/of de cuisine. Jonge Nederlanders spreekt dit alles veel minder aan, die komen vanwege stage/studie of als expat voor een internationaal bedrijf. Of vanwege de liefde.

Wim

Reactie van Godfried Muhlenberg op 26 Juli 2016 op 12.42
Inderdaad Wim, je beschrijft de grootste groep émigranten :)
Enkele uitzonderingen daargelaten. Maar dat is al decennia lang onveranderd.

Wat er vooral veranderd is de afgelopen jaren, is het consumentenvetrouwen,
de publieke opinie, dat het in Frankrijk zo ontzettend slecht zou gaan.
Wat gewoon lariekoek is. Maar als iedereen het zegt dan zal de jongere het
wel geloven.
Reactie van Godfried Muhlenberg op 26 Juli 2016 op 14.24
Redenen zat, maar die zijn voor eenieder meer of minder van belang.
Net als de redenen om wel te vertrekken. En ook in NL is er nog zat
platteland en ruimte. NL is meer dan alleen de randstad.
Reactie van Janny O. op 26 Juli 2016 op 15.32

@simon, wel een beetje jammer dat Portugezen dan weer naar Nederland gaan, omdat er in Portugal ook nog steeds een hoge jeugdwerkeloosheid is. Misschien zit ik er naast, maar ik denk dat Portugal helemaal niet zit te wachten op buitenlandse werknemers.

Reactie van Theodora Besse op 26 Juli 2016 op 17.26

Uit Wim's verhaal:

"‘En de Brexit dan?’
Ze halen hun schouders op en maken wegwerp-gebaren. Geen enkele belangstelling in de Brexit, maak ik daar uit op."

Dat is typisch zoals Fransen reageren op alles wat zich buiten hun grenzen afspeelt. Ze hebben vaststaande ideeën over Frankrijk en de rest van de wereld, maar wat zich buiten hun eigen grenzen afspeelt interesseert hen niet. Dat deze jongeren er beter aan deden om zich iets meer in de Brexit te verdiepen blijkt uit dit artikel op Erasmus World.org, waar ik terechtkwam via de eerste link die Louise hierboven gaf (pagina 4 onderaan) mbt. het Erasmus-programma.

Daaruit blijkt dat Brexit wel degelijk een negatieve invloed kan hebben op de plannen van jongeren uit andere EU-landen om in Engeland te gaan studeren, stage lopen of werken:

"Après le Brexit, des visas pourraient devenir nécessaires pour séjourner au Royaume-Uni et des permis de travail pourraient être demandés aux actifs européens."

Wat het Erasmus-programma betreft (voor studenten en stagiairs): Engeland zal daar niet meer aan kunnen meedoen en aangezien opleidingskosten er zeer hoog zijn zullen buitenlandse studenten de opleidingen niet meer kunnen betalen en dus wegblijven (60% van de studenten aan de Universiteit van Oxford is momenteel buitenlands). Het artikel eindigt met een optimistisch geluid: met de Erasmus-beurs kunnen studenten uit de EU in veel landen ter wereld studeren, terwijl die beurs voor engelse studenten na Brexit niet meer beschikbaar is.

Reactie van Leon Speetjens op 26 Juli 2016 op 18.05

Of Theodora, de"wat "natuurlijke arrogante" reactie van een groot land. Dat bv ook nooit een voorbeeld zoekt en ziet in een ander land. Dat alles zelf wil uitvinden en weinige goed genoeg vinden om van te leren? Is dat niet deels "gewoon de grandeur maar dan de verkeerde kant ervan". Ik ken nog veel meer voorbeelden: de fransen willen ook als enige van de 28 EU-landen niet dat doen wat iedereen doet aan hervormingen. Terwijl ze hard op weg zijn naar faillissement. De fransen wonen voor 95% niet bij grenzen met andere landen en weten van wat dar is en gebeurt bitter weinig. Kijk naar de franse TV al  1, 2 en 3. Komt nauwelijks uit boven een wat beter dorpsblad. Frankrijk heeft geen weet en geen boodschap aan het buitenland enkel aan collega Duitsland. Dus wat wil je dat de jongeren nu hebben? Pas d'example toch?

Een klein land heeft veel buitenland en weet dus ook wat  daarvan: want het is daarvan afhankelijk. Omgekeerd geldt ook. En dan zie het verschil bv Nederland en Frankrijk beter.

Duitsland  was lang niet anders. Na 21 jaar La France op diverse plaatsen weet ik: La France heeft wel wat buitenland, maar dat is... ver weg en nauwelijks van belang. Het verandert wat maar niet daverend snel.. Pas nu het vaderland inzakt komt de belangstelling voor "betere buren" op.. Noodgedwongen dus. Erasmus was dus een prima idee, maar ze zal sterven met de EU..

En na Brexit wat nu Italexit zeggen echte kenners, etc. Er komt nl in Italië ook een .. EU-referendum. Renzi ging door de politieke knieën pas geleden. Milaan en Rome kregen een "soort PVV-burgemeester (5 stars) en de Italiaanse chaotische bankwereld gaat nu onderuit. Niets hervormd ondanks de eis van de EU Bankenunie. Pas op je euro's dus! Veel erger dan Erasmus..

Groet

Leon Speetjens en let op de ital-banken stresstest van overmorgen.. Merkel zit dan echt  bij Renzi op de stoep.. Kijk dus van "dik naar dun" en niet "andersom"!

Reactie van ed posse op 26 Juli 2016 op 18.12

Iemand die post hier : De Franse jeugd staat er om bekend ziekelijk jaloers te zijn, Nou dat was mij in de paar keer dat ik in Frankrijk niet opgevallen, maar oke zal wel aan mij lggen..

Reactie van Godfried Muhlenberg op 26 Juli 2016 op 18.41
Dus die 95% die niet aan de grens wonen zijn achterlijk en weten niet wat in het buitenland gebeurd.....Internet zal voor hen ook wel ophouden aan de grens.

Ik geef het op tegen zoveel 'mauvaise foi' ;)
Reactie van Leon Speetjens op 26 Juli 2016 op 19.05

Wel nee, die grensbewoners werken voor een aanzienlijk deel IN dat buitenland. Die weten het dus prima, die 5%..  Maar inderdaad die andere  nauwelijks op enkele internationaal werkende na. En ik vergat dat het buitenland allereerst het francofone is: niet weinig landen overigens. Belgie (50%), Suisse en Canada voorop en natuurlijk West-Afrika.. 

Werk jij ook internationaal Godfried?

Groet, Leon die veel internationaal werkte ook in Frankrijk.

Reactie van Godfried Muhlenberg op 26 Juli 2016 op 19.08
Yup Leon

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GA DIRECT NAAR:

Uw donatie is nodig

ENTREPRISE | SPONSORS

© 2023   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden