Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!
Pont-l’Évêque
Pont-l’Évêque is meer bekend door de kaas met die naam, die overal in Europa, en daarbuiten, wordt verkocht dan door het Normandische dorp met die naam. Pont-l’Évêque is één van de 46 Franse AOP-kazen, één van de 365 kazen die Frankrijk rijk is (aldus Charles de Gaulle), één van de 400 tot 500 verschillende kazen die Frankrijk vandaag de dag produceert.
Maar een handvol van al die kazen heeft dezelfde bekendheid en grote schare aan liefhebbers binnen en buiten Frankrijk als de Pont-l’Évêque
Volgens de enthousiaste eigenaar, David Raquet, van de Fromagerie La Dégusterie in het centrum van het dorp, ligt dat niet alleen aan de zo uitzonderlijke kwaliteit van de kaas. Er zijn nog maar vijf produceten over van deze kaas, dus dan zal het aan de uitzonderlijke marketingkwaliteiten liggen van het genootschap dat deze kaas promoot. Zodanige uitzonderlijke marketingkwaliteiten, dat veel andere kaasproducenten, wijnproducenten en zelfs gîte-eigenaren daar nog wat van kunnen leren.
We gaan hier niet twisten over de smaak van Pont-l’Évêque. Het is een kaas die ruikt naar stal, naar boter, naar het land zelf. In de achttiende eeuw was Normandië geen streek van luxe. Het was boerenland met koeien, natte weiden, modderige wegen. Boeren maakten kaas om melk te bewaren, niet om indruk te maken. Pont-l’Évêque was compact, vierkant, stevig genoeg om te reizen. De vierkante vorm doet niets af en voegt niets toe aan de smaak, maar maakte de kaas uniek en herkenbaar. Dat was de eerste marketingstap, die de Normandiërs eeuwen geleden al begrepen.
Langs handelsroutes belandde de kaas steeds vaker buiten het dorp en eind achttiende eeuw op Parijse markten. Daar gebeurde iets bijzonders. Tussen de verfijnde kazen en modieuze nieuwigheden viel Pont-l’Évêque op. Niet door elegantie, maar door karakter. De geur was uitgesproken: boers, maar niet grof. Tweede marketingles: zorgen voor een constante kwaliteit. Klein uitstapje: waarom smaakt Rhônewijn zo verschillend tussen de ene en andere producent? Slechte marketing dus. Parenthèse sluiten.
Herbergiers ontdekten de Pont-l’Évêque als ideale afsluiter van de maaltijd: stevig, zonder te overheersen. TIn de negentiende eeuw dook Pont-l’Évêque op in stadshuizen en op tafels waar men graag deed alsof men eenvoud waardeerde. Zolang die maar goed smaakte. Derde marketingles: durf tegendraads te zijn. Pont-l’Évêque deed niet alsof hij verfijnd was. Geen hofkaas met opsmuk, maar een boerenkaas die zijn plek opeiste door consistentie en kwaliteit. Zo werd hij een symbool van iets typisch Frans: respect voor oorsprong, zelfs wanneer die oorsprong modderig is.
David Raquet weet het verhaal leuk te brengen, zijn shop is een luilekkerland voor iedereen die Normandische producten weet te waarderen. Hij geeft op zaterdag ook les in Normandische kazen, zodat iedereen zijn lievelingskaas kan ontdekken. Dat wilt u toch ook wel weten, wat uw lievelings-Normandische kaas is? Dan moet u dus afreizen naar het oergezellige stadje Pont-l’Évêque, in het hart van Normandië en naar de rue Saint Michel, waar de Fromagerie La Dégusterie is gevestigd!
Weergaven: 753
_____________________________
☑️ Beste plaatser van dit bericht,
fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.
_____________________________
Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.
-
Reactie van Wim van Teeffelen gisteren
-
Dank je, Robert. Ach ja, Abraham Kef in Amsterdam. Een paar jaar geleden kon je daar proefplankjes kopen met een stuk of wat kazen, maar de flintertjes kaas die je dan op je piepkleine plankje kreeg waren te dun om ook maar iets te proeven. Deze verhaaltjes van Abraham Kef zijn de algemene kenmerken en wat historische achtergrond per kaas. Er zijn vele boeken en tientallen websites waar je vergelijkbare verhaaltjes kunt vinden. Wij zijn op zoek naar verhalen, die je niet zomaar vindt op internet. Zoals dat van David Raguet.
Wim
-
Reactie van Ingrid de Eerste gisteren
-
Inderdaad Leo. Men weet altijd weer een 'niche' in de markt te vinden. Geef mijn portie maar aan Fikkie.
-
-
Wat ik laatst las is dat in Bretagne weinig kaasmakerijen zijn. Men zei altijd dat ze daarom dus boter maken. Hoe kan het toch dat iets ten noorden, in Normandie, zulke heerlijke kazen gemaakt worden en de Breton daar vanaf zag?
-
-
Ik heb dat onderwerp ook besproken met een kleine fabrikant van Camembert de Normandie AOP Fermier (ja een lange naam en elk woord in die naam is belangrijk). Dat was de Ferme du Val Danière, die kaas maakt onder de merknaam 'Beaumoncel.' Om met het belangrijkste te beginnen: dit was de lekkerste kaas die we in Normandië hebben geproefd op deze reis!
Volgens deze fabrikant hangt alles al van het ras van de koeien (het Normandische ras) en de samenstelling van de weiden in Normandië. In Bretagne gedijen die koeien minder omdat de grond daar schraler is en het klimaat minder geschikt. In Normandië blijven de koeien 10 tot 11 maanden per jaar buiten. In Bretagne is dat, volgens deze fabrikant, niet mogelijk. Ik heb geen idee of dit juist is of slechts een marketingverhaal (sorry als ik je beledig door dat woord weer te gebruiken). Ik weet al helemaal niets van kwaliteit van weiden en ik weet ook niet of het klimaat in Bretagne nou zoveel anders is dan in Normandië. Maar dit is de verklaring, die mij is gegeven.
Wim
-
Reactie van Robert T 12 uur geleden
-
Waar dan ook wat kaas betreft:
alle smaak van kazen is waar dan ook afhankelijk van de grond qualite ,gewas, bemesting en voerprogramma voor de koeien en de leefomstandigheden .
-
Reactie van Peter Jan 10 uur geleden
-
Niet voor niets kent men in Nederland ook de uitdrukking "graskaas" voor de kaas die van melk komt uit de periode dat de koeien net weer buiten staan. Ik kan mij het verschil goed voorstellen: het wat zurig ruikende hooi, aangevuld met brokken en afgeblust met water levert iets anders op dan mals vers gras. Geen hogere marketingstrategie 😉
-
-
Wim, wat je zegt over weiden en grassen is duidelijk. Inderdaad is een groot deel van Bretagne, dacht ik graniet en veel heide. Maar goed, de boter is goed. Nu ben ik een kieskeurig iemand met boter dus mocht je nog echt heerlijke boter tegenkomen dan hoor ik het graag.
-
-
Er zijn maar drie AOP boters in Frankrijk, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er niet nog meer goede boters zijn:
- Beurre Charentes-Poitou AOP in Nior
- Beurre d’Isigny AOP in Isigny-sur-Mer (dat is Normandie)
- Beurre de Bresse AOP in Bourg-en-Bresse
Op zich al weer een leuke Frankrijk-trip....
Veel bekende Franse boters (bijv. Bordier, Bretonse boter, etc.) zijn geen AOP, maar vaak IGP of zonder label.
In Normandië zijn we net geweest (sorry dat we de boter hebben genegeerd), in de andere twee steden komen we niet op onze kaasreis.Wim
Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels.
© 2026 Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.
Verzorgd door
Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!
Wordt lid van Nederlanders.fr